Hunyuan Video I2V
एउटा टाढाको पहाडी गाउँमा एक किसान बस्थ्यो। किसानको नाम सबैले "भरिया दाइ" भनेर नै चिन्थे, किनकि ऊ दिनभर भारी बोक्थ्यो, बिहानदेखि साँझसम्म गाउँका धनीहरूका घर–घर धाएर काम गर्थ्यो। घरमा तीन साना छोराछोरी थिए—उनीहरूलाई खानेकुरा, लुगाकपडा, पढाइ–लेखाइ सबैको चिन्ता उहाँकै काँधमा थियो। गरिबीको बोझले उसलाई थाकाइ भन्दा बढी चिन्ताले थिचिरहेको थियो। खेतबारी थोरै थिए, वर्षैभर फल्थेन। त्यसैले काम–धन्दा खोज्न ऊ भारी बोक्ने काममा लागेको थियो। बिहान सबेरै हुक्काको धुवाँ निस्किरहेको उनको सानो घरमा उनी तामाको पुरानो खान्थो लगाएर निस्किन्थे। यही खान्थो—पुर्खाले दिएकै—उहाँका लागि ठूलो गर्वको चिन्ह थियो। उसले त्यहीमा स–साना गाँठो बाँधेर अरूको सामान बोकेर रोजीरोटी चलाउँथ्यो। गाउँका मान्छेहरू कहिलेकाहीँ उसलाई दया गरेर एक कप चिया वा थोरै भोजन दिन्थे। तर भरिया दाइ कहिल्यै गुनासो गर्दैनथे। “